Pole Rażenia

Trzecia trzydzieści trzy w nocy – znowu budzę się zlany potem,
Serca bicie jak werbel, w głowie dźwięk jak z kotła,
Ciemność nie daje snu, coś się czai za ścianą,
Wieża 5G jak snajper, mierzy mnie z oddali rano.

Nie jestem szalony – to miasto to eksperyment,
Beton, fale, sygnał – człowieka zmieniają w segment.
Wi-Fi w przedszkolu, LED-y w oczach dzieci,
Jak nie widzisz wojny – to znaczy, że dobrze leci.

To pole rażenia, brat – nie ma gdzie uciec,
Miasto to pułapka, każdy blok to bunkier.
Fale cię łamią, system cię skanuje,
A ty śpisz spokojnie? Serio? Kto tu wariuje?!

To pole rażenia – tu nikt nie przetrwa w spokoju,
Zanim zgasniesz jak ekran – wyrwij się z tego gnoju.
To nie sen, to nie matrix, to nie żaden serial,
To twoje życie, człowieku — a wieża wciąż nadaje sygnał!

Chudniesz? Szarzejesz? Masz panikę z dupy?
To nie ty jesteś chory – to świat jest już zatruty.
Lekarz patrzy na ciebie jak na hipochondryka,
Bo nie ma badania na to, co cię w nocy dotyka.

Elektrosmog, beton, hałas i kamery,
Cisza jest luksusem – jak czyste powietrze kiedyś.
Człowiek to zwierzę – potrzebuje ziemi,
A nie fal z anteny, co ci przepisują chemię.

To pole rażenia, brat – nie ma gdzie uciec,
Miasto to pułapka, każdy blok to bunkier.
Fale cię łamią, system cię skanuje,
A ty śpisz spokojnie? Serio? Kto tu wariuje?!

To pole rażenia – tu nikt nie przetrwa w spokoju,
Zanim zgasniesz jak ekran – wyrwij się z tego gnoju.
To nie sen, to nie matrix, to nie żaden serial,
To twoje życie, człowieku — a wieża wciąż nadaje sygnał!

Nie jesteś paranoikiem…
Jesteś celem…
Miasto to pole testowe…
Witaj w rzeczywistości…

Nie będzie wojny – bo nie trzeba kul,
Masz tylko fale, które zmienią ci mózg.
Obudź się, zanim cię skasują jak plik,
Bo jak śpisz za długo – nie obudzisz się nigdy.

Rób to, co trzeba – ucieknij z miasta,
Zanim ci system wytnie resztki zastawek z serca.
To ostatni wers, brat – nie mam więcej wersów,
Ale ty masz wybór. Będziesz trupem… czy świadkiem przebudzeń?