Dziś, 11 listopada 2026 roku, obchodzimy 108. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. Po 123 latach zaborów Polska odrodziła się jako suwerenne państwo. Za tą datą stoją pokolenia ludzi, którzy zachowali język, kulturę i nadzieję, choć własna ojczyzna przez długi czas pozostawała marzeniem.
Dlaczego właśnie 11 listopada? Tego dnia w 1918 roku Józef Piłsudski przejął od Rady Regencyjnej naczelne dowództwo nad polskim wojskiem. Równocześnie podpisano rozejm kończący walki na froncie zachodnim I wojny światowej. Odbudowa Polski była procesem, ale ten dzień stał się jego symbolem. Święto ustanowiono w 1937 roku, zniesiono w 1945, a przywrócono w 1989 roku.
Łatwo dziś wywiesić flagę. Trudniej odpowiedzieć sobie, co robimy z wolnością przez pozostałe dni roku. Czy potrafimy rozmawiać mimo różnic? Czy szanujemy prawo drugiego człowieka do własnego zdania? Czy dbamy o wspólny kraj także wtedy, gdy nikt nie bije nam za to braw?
Niepodległość daje możliwość decydowania o własnej przyszłości. Wymaga też odpowiedzialności: za słowa, za wybory, za ludzi obok nas. Patriotyzm ma twarz człowieka, który uczciwie pracuje, wychowuje dzieci, pomaga sąsiadowi i pamięta, że Polska jest również domem tych, z którymi się nie zgadza.
Z okazji dzisiejszego święta dołączam moje piosenki o Polsce, pamięci i wolności. Muzyka pozwala czasem powiedzieć to, czego nie mieści zwykła rozmowa: wdzięczność wobec poprzednich pokoleń i pragnienie, by kolejne mogły żyć spokojnie.
Polska jest jedna. Dbajmy o nią tak, żeby nasze dzieci mogły kochać ją w pokoju, zamiast poznawać jej wartość dopiero po stracie.